Must read incident..

Are we understanding our children needs?

Are we more concerned about what others speak on our children than what our Children really wants?
Is suicide a timid decision?
How difficult the life would have been for someone to choose death as the option..?
Have we ever thought on these questions..?
Read and think..





ಹನಿ ಹನಿಯಾಗಿ ತೊನೆದು ತೂಗಿದ ಪ್ರೀತಿ
ಹರಿದು ಚೂರಾಯಿತೆ ಎದೆಯ ಒಲವಿನಾ ಬೀಡು
ರೆಕ್ಕೆ ಬಡಿದೊತ್ತಿಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಕ್ಕಿ
ಹಾಡಿನ ಜಾಡು ಹಿಡಿಯುತ್ತ ನನ್ನ ಪಾಡು..
ತಪ್ಪಿ ಹೋಯಿತಲ್ಲೆ ಚುಕ್ಕಿ ಬೆಳಕಿನ ಜಾಡು
ಇನ್ನಿಲ್ಲವಾಯಿತೆ ಆ ಹಕ್ಕಿ ಹಾಡು...
ಈ ಹಾಡಿನ ಸಾಲುಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನರಿಯದ ನಾನು ನನ್ನ ಮುದ್ದು ಕಂದಮ್ಮನನ್ನು ತೊಟ್ಟಿಲಿಗೆ ಹಾಕಿ ಮಲಗಿಸುತಿದ್ದದ್ದೇ ಈ ಹಾಡಿನ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಹಾಡಿ..ಈ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳಿ ಬೆಳೆದ ನನ್ನ ಮಗಳು, ನನ್ನ ಗೂಡಿಂದ ಮರೆಯಾದಗಲೇ ಈ ಸಾಲುಗಳ ಅರ್ಥ ನನಗಾಗಿದ್ದು. ಈ ತಾಯಿಯ ಆರ್ಥನಾದ ಕೇಳಿ
ನಮ್ಮದು ವಿದ್ಯಾವಂತರ ಕುಟುಂಬ, ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಅಕ್ಕ ಅಣ್ಣ ಎಲ್ಲರೂ ವಿದ್ಯಾವಂತರೂ ಹಾಗೆ ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆ ಹುದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿದ್ದರು. ನಾನು ವಿದ್ಯಾವಂತಳೇ ಅತಿ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ನನಗೆ ನನ್ನ ಕೌಶಲ್ಯತೆಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸ, ಹಣ ಕೀರ್ತಿ ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನರಿಸಿ ಬಂದವು. ನಂತರಾ ಒಳ್ಳೇ ಕಡೇ ಮದುವೆಯು ಆಯಿತು. ನನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಗಂಡ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಇಬ್ಬರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ದುಡಿತಿದ್ದೆವು. ನೆಮ್ಮದಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬು ತುಳುಕುತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಿರುವುದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯ? ನಾನು ನಮ್ಮ ಎಜಮಾನರು ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಬಹಳ ಹಪಹಪಿಸುತಿದ್ದವು, ಆದರೆ 4 ವರ್ಷಗಳಾದರು ಮಕ್ಕಳಾಗಲಿಲ್ಲ, ಇಬ್ಬರಿಗು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆಯಿರಲಿಲ್ಲ, ವೈದ್ಯರುಗಳ ಬಳಿ ಸುತ್ತಾಡಿದೆವು, ಕಂಡ ಕಂಡ ದೇವರುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಕೈ ಮುಗಿದೆವು. ಒಬ್ಬರು ಮಾತ್ರ ನಿಮ್ಮ ಒತ್ತಡ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಸಂತಸವಾಗಿರಿ ಮಕ್ಕಳು ಖಂಡಿತ ಆಗುತ್ತದೆ ಎಂದರು.
ಆ ಒಂದು ಭರವಸೆಯ ಮಾತು ಸಾಕಿತ್ತು ನನಗೆ, ನಾನು ನನಗೆ ಮಕ್ಕಳಾಗುತ್ತೆ ಎಂದು ನಂಬತೊಡಗಿದೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಆಶಾವಾದಿಯಾಗಿ ಇರುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು, ನಮಗೇನು ದೊರಕ ಬೇಕೋ ಅದು ಖಂಡಿತ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಅಂತೆಯೇ ನನ್ನ ಜೀವನಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಲವಲವಿಕೆಯ ಬದಲಾವಣೆ ತಂದುಕೊಂಡೆ, ಮಾನಸಿಕ, ಶಾರೀರಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ಕಡೆ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಕೊಟ್ಟೆ , ಕೊರಗುವುದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದೆ, ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಹಪಹಪಿಸುತಿದ್ದದ್ದು ನನಗೆ ಲಭಿಸಿತು, ನಾನು ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ನನಗೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಯವರಿಗು ಆನಂದಕ್ಕೆ ಪಾರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ಷಧಾರೆಯಾದಂತಹ ಅನುಭವ, ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮೂರೇ ಗೇಣು ಎಂಬಷ್ಟು ಸಂತೋಷ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವು ದೊರೆತ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳು ಎಂದು ಕೃತಜ್ಞಳಾಗಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ.
ನಾನು ಮುದ್ದಾದ ಹೆಣ್ಣುಮಗುವಿಗೆ ಜನುಮ ನೀಡಿದೆ, ನಾನು, ನನ್ನ ಗಂಡ, ಮಗಳು ಎಂದು ಜೀವನ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಸಾಗಿತ್ತು. ಅವಳಿಗೆ ಯಾವುದಕ್ಕು ಕೊರತೆ ಹಾಗದಾಗೆ ಬೆಳೆಸಿದೆವು. ನನ್ನ ಮಗಳು ಎಲ್ಲಾದರಲ್ಲು ಮುಂದಿದ್ದಳು. ಅವಳನ್ನು ಓದಿಗೆ ಸೀಮಿತ ಮಾಡದೆ ಸಂಗೀತ, ನೃತ್ಯ ತರಗತಿಗಳಿಗು ಕಳುಹಿಸಿದೆವು. ಅವಳು ಅವೆಲ್ಲವನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಲೆತಳು, ಎಲ್ಲಾವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಕುತೂಹಲ, ಎಲ್ಲಾದರಲ್ಲೂ ಗೆಲುವು. ಅವಳದ್ದು ಬಹುಮಾನಗಳ ಹಿಂಡೇ ಇದೆ. ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಕಂಡರೇ ನಮಗೇ ಬಹಳ ಹೆಮ್ಮೆ ಹಾಗೆ ಅವಳ ಗುಣ, ಲವಲವಿಕೆ, ಚುರುಕನ್ನು ಕಂಡು ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಅವಳನ್ನು ನಾವು ಸಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ದತ್ತು ಕೊಡುವಿರಾ ಎಂದದ್ದು ಇದೆ. ನಮ್ಮ ಮಗಳೇ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಉದ್ದೇಶ, ನಮ್ಮ ಮಗಳೇ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಾಗಿದ್ದಳು.
ನನ್ನ ಮಗಳು ಶಾಲೆ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿದ ನಂತರ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಶುರುಮಾಡಿದೆ. ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ನನ್ನ ಮಗಳು ಕಾಫಿ ಬೆರೆಸಿ ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನಾವಳಿಗಳನ್ನ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ದಿನ ಹೇಗಿತ್ತು ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಷ್ಟು ಜಾಣೆ ನನ್ನ ಮಗಳು. ನನಗೆ ತಾಯಿ ಆಗಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ನೋವುಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿ, ನನ್ನ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿ, ಯಾವುದಕ್ಕು ಚಿಂತಿಸಬೇಡ ಅಮ್ಮ ನಾನಿರುವೆ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು, ಆ ನನ್ನ ದೇವತೆ. ನಾನು ನಮ್ಮವರು ಏನಾದರು ಕಿತ್ತಾಡಿಕೊಂಡರೇ, ಯಾರ ಪರನು ವಹಿಸದೆ ಜಾಣ್ಮೆಯಿಂದ ನಗಿಸುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ಚತುರೆ ನನ್ನ ಮಗಳು.
ನನ್ನ ಮಗಳ ಆಟ ಪಾಠ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳ ನಡುವೆ ಸಮಯ ಹೋಗಿದ್ದೆ ಗೊತ್ತಾಗ್ಲಿಲ್ಲ, ಅವಳು ಬೆಳೆದದ್ದೆ ಗೊತ್ತಾಗ್ಲಿಲ್ಲ, ಹತ್ತನೆ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ಮೊದಲು ಬಂದು, ತನಗಿಷ್ಟ ಬಂದ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ, ತನಗಿಷ್ಟ ಬಂದ ವಿಷಯವನ್ನ ಆಯ್ದು ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು, ಹೀಗೆ ಮೊದಲನೇ ಪಿಯುಸಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಮುಗಿದು , ಸೆಕೆಂಡ್ ಪಿಯುಸಿ ವಿಶೇಷ ತರಗತಿಗಳಿಗೆಂದು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಳು. ನಾನು ಎಂದಿನಂತೆ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋದೆ. ಅಂದು ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗದ ಸಂಕಟ, ಏನೋ ಹಿಂಸೆ, ಕರುಳೆಲ್ಲ ಒಂದು ತರಹ ನೋವು ಯಾಕೋ ಒಂದು ರೀತಿ ವಾಂತಿ ಬಂದಹಾಗೆ ಏನೋ ಹಿಂಸೆ, ನಾನು ನನಗೆ ಗ್ಯಾಸ್ಟ್ರಿಕ್ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತೆಂದು ಲೀವ್ ಹಾಕಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದೆ.
ಅಲ್ಲೀ, ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರೇ, ನನ್ನಕಣ್ಣೇ ನಾ ನಂಬದಾದೆ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದೆ. ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ನನ್ನವರು ನನ್ನಕೈ ಹಿಡಿದು ಬಿಕ್ಕಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನನಗಾಗ ಎಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಯಿತು, ನಾನು ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಾಗ ನನ್ನ ಕರುಳ ಬಳ್ಳಿ, ನನ್ನ ಕಣ್ಣು, ನನ್ನ ದೇವತೆ ಫ್ಯಾನಲ್ಲಿ ನೇತಾಡುತ್ತ ವಿಲವಿಲ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ಆ ದೃಶ್ಯ ಇನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಹಾಗೆ ಇದೆ. ‘ಅಯ್ಯೋ ಮಗುವೆ, ಯಾಕ್ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ್ಯಮ್ಮ? ಈ ಅಮ್ಮನ ಬಿಟ್ಟು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದೆ’. ನನಗಾಗ ಗಾಬರಿಯಾಗದೇ ಇದ್ದಿದ್ದರೇ ಮಗಳನ್ನು ಉಳಿಸುತ್ತಿದೆನೇನೋ, ಆ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದೆ, ನನ್ನ ಮಗಳ ಸಾವಿಗೆ ನಾನೆ ಕಾರಣವಾದೆ. ಇಲ್ಲಾ ಇನ್ನೊಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮೊದಲೇ ಬಂದಿದ್ದರೇ, ಅವಳು ಈ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿತು ಸಂಕಟ ಪಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿತು, ಹೋಗು ಮನೆಗೆಂದು, ನಾನೆ ತಡವಾಗಿ ಹೋದೆ, ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕರುಳೆ ಇಲ್ಲವಾಯಿತೆ, ನಾನೆಂತ ಪಾಪಿ! ಮಗಳು ಒದ್ದಾಡುತ್ತ ನರಳಿ ನರಳಿ ಸಾಯುವುದನ್ನ ಕಣ್ಣಾರೆಕಂಡಿಯು ಏನು ಮಾಡಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕ ಪಾಪಿ ತಾಯಿ ನಾನು, 15 ವರ್ಷ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು , ಭವಿಷ್ಯವೇ ನೀನು ಮಗಳೇ ಎಂದು ಪ್ರೀತಿ ಎಲ್ಲಾ ಧಾರೆ ಎರೆದು ಬೆಳೆಸಿದ ನನ್ನ ಮಗು, ಬೇಡಿ ಬೇಡಿ ಪಡೆದ ವರ ಈಗ ? ನನ್ನನೋವನ್ನ ಹೇಗೆತೋಡಲಿ, ಯಾರಾದರು ನನ್ನನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಬಿಸಾಡಬಾರದೆ ಆಗಲಾದರು ನೋವು ಕಡಿಮೆಯಾದೀತೇನೋ,
ಈ ಪಾಪಿ ಜನ್ಮ ಹೇಗೆ ಸಾಯುತ್ತೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ, ಒಬ್ಬಳೇ ಒಬ್ಬಳು ಮಗಳು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದಳು. ಪೊಲೀಸರು, ನೆಂಟರಿಶ್ಟರ ಕೊಂಕು ನೋಟಗಳು, ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ನನಗೆ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುತಿತ್ತು. ಬಂದವರೆಲ್ಲರು ‘ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ, ಹೀಗಾಗ ಬಾರದಿತ್ತು, ಅಲ್ಲಾ ಈಗಿನ ಕಾಲದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಏನು ಅನ್ನೊಕ್ಕಾಗಲ್ಲ, ಹೇಡಿಗಳ ಹಾಗೆ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಅಲ್ಲಾ ನೀವೇನಾದರು ಅಂದಿರಾ ಹೇಗೆ?’ ಕುತೂಹಲ, ಏನಾಯಿತೆಂದು ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೆ ಬೇರೆಯವರ ಹತ್ತಿರ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡೋದಾದರು ಹೇಗೆ ಅಲ್ಲವೇ? ಇನ್ನು, ವಯಸ್ಸಿನ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಸತ್ತರೆ ಈ ಸಮಾಜದ ಆ ಅನುಮಾನದ ನೋಟ, ಅಸಹ್ಯ ಅರ್ಥ ಕಲ್ಪಿಸ ದುರ್ಭುದ್ದಿ, ಈ ನೋಟಗಳು ನನ್ನ ಮಗಳು ನೇಣು ಹಾಕಿ ಒದ್ದಾಡಿದ ದೃಶ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಭಯಾನಕ, ಅಷ್ಟೇ ಹಿಂಸೆ ಕೊಡುತಿತ್ತು.
ಇವೆಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತ ನನ್ನ ಕರುಳನ್ನು ನಾಟುವ ಮಾತುಗಳೆಂದರೇ, ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಹೇಡಿ, ಜೀವನ ಎದುರಿಸಲು ಆಗದೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು ಎಂಬ ನುಡಿಗಳು, ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಎಂದರೇ, ನಿಜಕ್ಕು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪ್ರಾಣ ಬಿಡುವುದು ಹೇಡಿ ಕಾರ್ಯವೇ, ನನ್ನ ಮಗಳು ನೇಣು ಹಾಕಿಕೊಂಡದನ್ನು ನೋಡೆ ಬಿದ್ದುಹೋದೆ ನಾನು, ನನಗಾಗಿ ನನ್ನ ಮಗಳಿಗಾಗಲಿ ರಕ್ತ ಎಂದರೇ ವಿಪರೀತ ಭಯ, ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ಕೊಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ, ನನ್ನ ಗಂಡ ಹರಸಾಹಸ ಪಡುತಿದ್ದರು, ಅವಳಿಗೆ ಒಂದು ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ಚುಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದಕ್ಕೆ ಭಯ, ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರು ಸಾಯುವ ದೃಶ್ಯಕಂಡರೇ ನನ್ನ ಮಗಳು ಹೆದರಿ ನಡುಗುತಿದ್ದಳು, ಸಾವಿನ ಬಗೆಗೆ ಭಯ, ಹಾಗೆ ಬದುಕುವುದಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟು ಆಸೆ ಇತ್ತು ನನ್ನ ಕಂದಮ್ಮನಿಗೆ. ಅಂತಹವಳು ಅಷ್ಟು ಭಯ ಇರುವವಳು ಹಗ್ಗಬಿಗಿದು ಕುತ್ತಿಗೆ ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳೆಂದರೇ, ಅವಳಿಗೆ ಅದೆಂತ ಧೈರ್ಯ ಬಂದಿರಬೇಕು, ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕಂಗಾಲಾಗಿರುವ ನನಗೂ ಖಂಡಿತ ಜೀವ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವ ಧೈರ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಅದ್ಹೇಗೆ ಅವಳನ್ನು ಹೇಡಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ?
ನನ್ನ ಮಗಳು ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವ ದುಸ್ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದಳೆಂದರೇ, ಬದುಕುವುದು ಅದೆಷ್ಟು ನೋವಾಗಿತ್ತು ನನ್ನ ಕಂದಮ್ಮನಿಗೆ? ನೇಣು ಬಿಗಿದು ಒದ್ದಾಡಿ ಪ್ರಾಣವನ್ನಾದರು ಬಿಡುವೆ ಆದರೆ, ಬದುಕೋದು ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರ ಬರುವ ಮುನ್ನ, ಅದೆಷ್ಟು ಅಸಹಾಯಕತೆ, ಅದೆಷ್ಟು ಹತಾಶೆ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಬಂದಿರಬೇಡ? ಯಾಕೆ ಏನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೆದಕಿದಾಗ ಅವಳ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಅವಳ ಶಿಕ್ಷಕರು ಎಲ್ಲರು ಒಂದೊಂದು ಬಗೆಯ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದರು, ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಅಂತದ್ದೇನು ನಡೆದಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಇವಳಿಗು ಇವಳ ಸ್ನೇಹಿತೆಗು ಒಂದು ಜಗಳವಾಗಿದ್ದಾಗಿಯು, ಅದನ್ನು ಅವರಿಬ್ಬರು ಮಾತಾಡಿ ಬಗೆಹರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು ಎಂದಿದ್ದು ತಿಳಿಯುತು. ಇನ್ನು ಡಾಕ್ಟರುಗಳು ಇದು ಮಾನಸಿಕ ಖಾಯಿಲೆಯು ಇರಬಹುದು, ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಿದುಳಲ್ಲಿ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನಾನ ಬದಲಾವಣೆಗಳಾಗುತ್ತಿರುತ್ತವೆ, ಅದರಿಂದ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಖಿನ್ನತೆಗೆ ಒಳಗಾಗಬಹುದು ಅದರಿಂದಲೂ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದರು.
ಮಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನಾನು ಅವಳ ಸಾವಿನ ಕಾರಣ ತಿಳಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮಗಳು ಮರಳುವುದಿಲ್ಲ, ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಕಾರಣ ಒಂದೇ, ನನ್ನ ಆ ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವಿಗೆ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಕೋಟಿಜನರಿರುವ ಈ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ತಾನು ಅಸಹಾಯಕಳು, ತಾನು ಒಂಟಿ, ತನಗೆ ಸಾವು ಬಿಟ್ಟರೇ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಎಲ್ಲಾ ದಾರಿಗಳು ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿವೆ ಎಂದೆನಿಸಿದೆ, ನನ್ನ ಮಗಳು ಹೇಡಿಯಲ್ಲ, ಅವಳದ್ದು ಹೇಡಿ ಕಾರ್ಯವು ಅಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ದುಸ್ಸಾಹಸ, ನಾವು ಹೆತ್ತವರಾಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸದರೇ, ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ ಮುಗಿತು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ಅದರೇ ಅವರ ಭಾವನೆಗಳು, ಅವರ ಯೋಚನೆಗಳು, ಅವರ ಮಾನಸಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವ ಆ ವಾತಾವರಣವನ್ನ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇವ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದರೇ ಅದು ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಅವರು ಓದಲ್ಲಿ ಮುಂದಿರಬೇಕು, ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ತರಗತಿಯಲ್ಲೂ ಮುಂದಿರಬೇಕು, ಅವರನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಜನರು ಮೆಚ್ಚಬೇಕು, ಆಗ ನಮಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ, ಆಗ ನಮಗೆ ಒಳ್ಳೇ ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟೀದ್ದಾರೆಂದು ಮೆರಿತೀವಿ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ, ಅವರ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಏನು, ಅವರಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಖುಷಿ ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂದು ಅರಿಯುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇವ? ನಮ್ಮ ಖುಷಿಯೆ ಅವರ ಖುಷಿ ಆಗುವುದೇ? ನಮ್ಮ ಖುಷಿ ಅವರು ನೆರವೇರಿಸಲಿ ಎಂಬ ನಮ್ಮ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಅವರಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಕೊಡಿಸಿ ನಂತರ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದರು ನಾವು ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿಲ್ಲಾ ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಟೀಕಿಸುತ್ತಿದ್ದೀವ? ಹೋಗಲಿ ಅವರನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೀವ ಅಥವಾ ಅವರೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೀವ? ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇ..
ಇದೀಗ ಟೀಕೆ, ಕೊಂಕು ನೋಟಗಳ ನಡುವೆ, ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆ ತಾಯಿಯಾಗಲಿಲ್ಲವೇ ಎಂಬ ಪಾಪಪ್ರಜೆÐಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಷ್ಟೆ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಉಳಿದಿದೆ. ಬರುಡಾದ ಈ ಕರುಳಿಗೆ ನನ್ನ ಮಗಳ ನೆನೆಪು, ನನ್ನ ಮಗಳ ನಗುವಷ್ಟೇ ಆಸರೆ.

Have you ever said no..?

CAN   YOU  SAY  NO?

‘ಇಲ್ಲಾ’, ಎರಡಕ್ಷರದ ಈ ಪದ ನನ್ನ ಜೀವನದ ದಿಕ್ಕನ್ನೆ ಬದಲಿಸುತ್ತೆ ಎಂದು ನಾನು ಎಂದಿಗು ಎಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಪದವನ್ನು ಬಳಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಬಹಳ  ಮುಂದುವರೆದಿತ್ತು. ಈ ಪದವನ್ನ ಬಳಸೋದು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟವಾಯ್ತು ಗೊತ್ತ?, ಇದೇನು ಇಲ್ಲಾ ಅನ್ನೋಕೆ ಅಷ್ಟು ಕಷ್ಟನಾ ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಈ ಪದ ನಾನು ಬಳಸಬಹುದು ಎಂದು ನಾ ಅರಿಯೋಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳು ಹಿಡಿದವು. ಈ ನನ್ನ ಅಂತರಾಳವನ್ನ ಇಂದು ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಕುಟುಂಬದ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ನಾನು. ನಮ್ಮದು ಕೂಡು ಕುಟುಂಬ. ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ, ಅಜ್ಜಿ, ತಾತ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇದ್ದೆವು. ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಪೂರ್ತಿ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನ ನನ್ನ ಅಪ್ಪನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದರು. ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಯಾರು ಚಕಾರ ಎತ್ತುತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರು ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆಯೆ ನಡೆದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನನಗಾಗ 7 ವರ್ಷ, ನಾನು ನಮ್ಮ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರು ಯುಗಾದಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕಾಗಿ ಬಟ್ಟೆಕೊಳ್ಳಲು ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ನನಗೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಗಳಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಆರಿಸುತಿದ್ದಾಗ, ನಾನು ಒಂದು ಕಂದು ಬಣ್ಣದ ನಿಕ್ಕರ್ ಮತ್ತೆ ಚರ್ಮದ ಬಣ್ಣದ ಒಂದು ಶರ್ಟ್‍ನ್ನು ಆಯ್ದು ಇದೇ ಬೇಕು ಎಂದು ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವಾಗ ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಗಳು ಅದನ್ನು ಕಂಡು ನಕ್ಕು, ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಕಸಿದು ಎಲ್ಲರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, ‘ನೋಡಿ ಅಕ್ಕ ಎಂತ ಬಟ್ಟೆ ಆರಿಸಿದ್ದಾ¼’É ಎಂದು ತೋರಿಸಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದಳು. ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಯಾರಾದರು ಈತರಹ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕ್ತಾರ? ಎಂದು ಹುಚ್ಚಾಪಟ್ಟೆ ನಕ್ಕಿದಲ್ಲದೆ ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಟೇಸ್ಟ್ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಛೇಡಿಸಿದಳು. ಅವಳೊಡನೆ ಅಮ್ಮ, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಎಲ್ಲರು ನಕ್ಕು, ಸಾಲದಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪ, ‘ನಾವು ದೊಡ್ಡವರು ಏನಕ್ಕೆ ಇರುವುದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತು ನಿಮಗ್ಯಾವುದು ಇಷ್ಟ ಯಾವುದು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಾನು ಹಾಕಬೇಕೆಂದಿರುವ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನ ಅವರೇ ಆಯ್ದರು. ಅವರು ಆಯ್ದ ಫ್ರಾಕ್ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವು ಹಿಡಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಟೇಸ್ಟ್ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಅವರ ಆಯ್ಕೆಯೆ ನನಗೆ ಸರಿ ಎಂದು ನಂಬಿದೆ. ಅವರು ಆಯ್ದ ಬಟ್ಟೆಯೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವೇನೊ ಎಂದು ನಂಬಿದೆ. ಆದರು ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಏನೊ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಹಿಂಸೆ. ಹಾ! ನಾನು ನಿಕ್ಕರ್ ಆಯ್ಧ ಹಾಸ್ಯ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ, ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಗೆಳೆಯರ ಬಳಿ ತಾತನ ಬಳಿ ಎಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ, ಸಾಲದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮ, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ನನಗೆ ಇನ್ನು ಬುದ್ದಿ ಸಾಲದು, ನನ್ನ ತಂಗಿಗೆ ಇರುವ ಟೇಸ್ಟ್ ನನಗಿಲ್ಲವೆಂದು ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡದ್ದು ಆಯ್ತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಾನು ನನ್ನ ಆಯ್ಕೆಗಳು ಟೇಸ್ಟ್‍ಲೆಸ್ ಇರಬಹುದು ಎಂದು ನಂಬಲು ಶುರುಮಾಡಿದೆ. ಹಾಗೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಇಷ್ಟಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗ ಪಡಿಸಲು ಒಂದು ತೆರನಾದ ಭಯ ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರು ಸರಿ ಎಂದಿದಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟವೋ ಕಷ್ಟವೋ ತಲೆತೂಗಿಸುತಿದ್ದೆ.

ಹೀಗೊಮ್ಮೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೆಂಟರಿಷ್ಟರು ಯಾರೊ ಬಂದಿದ್ದರು, ಅವರು ನನಗು ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಗಳಿಗು ದೊಡ್ಡವರಾದ ಮೇಲೆ ಏನಾಗಬೇಕೆಂದು ಯೋಚಿಸಿದ್ದೀರಿ ಎಂದರು, ನನ್ನ ತಂಗಿ ನಾನು ಡಾಕ್ಟರ್ ಆಗಬೇಕೆಂದಿರುವೆ ಎಂದು ಚುಟುಕಾಗಿ ಹೇಳಿ ಎಲ್ಲರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರಳಾದಳು. ನನಗೋ ಗಾಬರಿ ನಾನೇನಾದರು ಎಲ್ಲರಿಗು ಹಿಡಿಸದಿದ್ದನ್ನು ಉತ್ತರಿಸಿ ಬಿಟ್ಟರೇ ಎಂಬ ಭಯ, ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟರೆ ಎಂಬ ಅಳುಕು. ನಾನೇಗಾಬೇಕೆಂದಿರುವೆ ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಇವರೆಲ್ಲರು ಮೆಚ್ಚುವುದೇನು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಅಪ್ಪ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಎಲ್ಲರು ನೋಡುವ ಕೃಷಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ತಲೆಗೆ ಬಂತು ಪಟ್ಟಂತ ನಾನು ರೈತ ಆಗುತ್ತೇನೆ ಎಂದೆ. ಎಲ್ಲರು ಜೋರಾಗಿ ನಗಲು ಆರಂಭಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪಾಗಿಸಿ, ‘ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಏನು ತಿಳಿಯದು ಅವಳನ್ನ ಇಂಜಿನಿಯರೆ ಮಾಡೋದು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿಬಿಟ್ಟರು’. ನಾನೊಂತು ನಾನೇನೊ ಮಾಡಬಾರದ್ದು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ ನನಗ್ಯಾಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾತಾಡೋಕೆ ಬರಲ್ಲ ಎಂದು ನನ್ನನ್ನೆ ಶಪಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ತಂಗಿಯಂತು ಇದನ್ನೇ ಹಿಡಿದು ಒಂದು ವಾರ ನನ್ನನ್ನು ಛೇಡಿಸಿದಳು. ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ನಾನೇನು ತಪ್ಪು ಹೇಳಿದೆ ಅರ್ಥವೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅವತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ಬಂದು ‘ನಿನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಮಾತಾಡದಿದ್ದರು ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲಾ, ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ನನ್ನ ಮಾನ ಕಳೀಬೇಡ ಅಂತ ಬುದ್ದಿ ಹೇಳು’ ಎಂದು ಸಿಡುಕಿದರು. ಅಮ್ಮ ಮಾರನೆ ದಿನ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು ‘ಅಪ್ಪ ಮೆಚ್ಚುವ ಹಾಗೆ ನಡೆದು ಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಅವರು ನಮಗಾಗಿ ದುಡೀತಿದ್ದಾರೆ, ಅವರಿಗೆ ಖುಷಿ ಪಡಿಸಬೇಕು, ಅವರೇನೆ ಮಾಡಿದರು ನಮ್ಮ ಒಳ್ಳೇದಕ್ಕೆ, ಮಗಳಾಗಿ ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯ, ನಿನಗೇನು ಸರಿ ನಿನಗೇನು ಇಷ್ಟ ಹೆತ್ತವರಾದ ನಮಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು’ ಎಂದು ಮಾರುದ್ದ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದರು. ಆ ಭಾಷಣ ಆ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ನನಗೆ ಅಚ್ಚಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಎರಡರ ನಡುವೆ ಪೈಪೋಟಿ ನಡೆಯುತ್ತಲೆ ಹೋದವು.

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಯಾವುದಾದರು ಪಠ್ಯೇತರ ತರಗತಿಗಳಿಗೆ ಸೇರಿಸುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತಿತ್ತು. ನಾನು ನೃತ್ಯ ತರಗತಿಗಳಿಗೆ ಸೇರುವ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದೆ, ಅಪ್ಪ ಯಾವತರಗತಿಗಳಿಗೆ ಸೇರುವಿರಿ ಎಂದು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ನೃತ್ಯ ತರಗತಿಗಳಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಡೋಣ ಎಂದು ಅವರ ಹಾದಿಯನ್ನೆ ಕಾದು ಕುಳಿತಿದ್ದೆ ಆದರೆ ಅದಾಗಲೇ ಅಪ್ಪ ವೀಣೆತರಗತಿಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದರು. ನನಗೆ ನಿರಾಸೆ ಆಯ್ತು, ಹಾಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿತ್ತು. ‘ಇಲ’್ಲ ನನ್ನ ಇಷ್ಟ ಬೇರೆ ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ, ಹಾಗಂತ ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಆ ತರಗತಿಗಳನ್ನ ಏಕಗ್ರತೆಯಿಂದ ಕಲಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಭಾರಿ ತರಗತಿಗಳಿಗೆ ತೆರಳುವಾಗ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಪೈಪೋಟಿ ಶುರುವಾಗುತಿತ್ತು. ಒಂದು ಕಡೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಇದು ನಿನಗಿಷ್ಟವಿಲ್ಲವೆಂದರೇ, ಮತ್ತೊಂದು ಮನಸ್ಸು ಅಪ್ಪ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಡೋದು ನಿನ್ನ ಒಳ್ಳೇದಕ್ಕೆ ಎಂದು ಹೇಳುತಿತ್ತು. ಒಂದು ಕಡೆ ಅಪ್ಪನ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತಿತ್ತು. ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಅಪ್ಪನ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಮಾಡುಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟು ಹಾಗು ಗಿಲ್ಟ್ ಕಾಡುತಿತ್ತು. ಇಷ್ಟಾಗಿ ನನ್ನ ವೀಣೆ ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಗಮನ ಬೇರೆ ಎಲ್ಲೋ ಇರುತ್ತೆ ಎಂದು ಬೈಗುಳಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದು ಅಪ್ಪನ ಕಿವಿ ವರೆಗು ಬಂದು ತಲುಪಲು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ‘ಈಗಿನ ಕಾಲದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅದೇನು ಬಂದಿದೆಯೋ, ನಾವು ಸಾಲ ಸೂಲ ಮಾಡಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿ ಇವರಿಗೆ ಏನೇನೊ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಆದ್ರೆ ಇವರಿಗೆ ಕಲಿಯೋಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೋಮಾರಿತನ’ ಎಂದು ನನ್ನ ಗುಣಗಾನ ಮಾಡಿದರು. ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ನೋವು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಕೊರಗಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ನಾನು ಸೋಮಾರಿ ಎಂದು ನಂಬಿದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಖುಷಿಪಡಿಸಲು ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಪರಿಶ್ರಮ ಹಾಕತೊಡಗಿದೆ, ಆದರು ನನಗೇನೊ ಹಿಂಸೆ, ನನ್ನನ್ನು ತುಂಬ ಬಲವಂತಪಡಿಸುತ್ತಿರುವ ಅನುಭವ. ಅಪ್ಪನನ್ನು ಖುಷಿ ಪಡಿಸುವದು, ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪುವುದನ್ನು ನಾನು ಸಮ್ಮತಿಸುವುದು, ಹಾಗೆ ಮನೆ ಮಗಳಾಗಿ ಹೀಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದರ ಸಾಲು ಸಾಲು ಸವಾಲುಗಳ ನಡುವೆ ನಾನು ಯಾರು ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಏನು, ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಗಳು ನನಗೆ ಸಿಗದಾದವು.

ಮುಂದೆ ನಾನು ಶಾಲೆ ಮುಗಿಸಿ ಕಾಲೇಜು ಮೆಟ್ಟಿಲೇರುವ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಯಾವ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಸೇರಿಸಬೇಕು ಹಾಗೆ ಯಾವ ವಿಷಯ ಕೊಡಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ತೀವ್ರ ಚರ್ಚೆ ಏರ್ಪಾಟಾದವು. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕಲಾ ವಿಷಯ ನನಗೆ ಇಷ್ಟ ಅದು ನನ್ನ ಸ್ಟ್ರೆಂತ್ ಎಂದು ಹೇಳುತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅಪ್ಪ ಬಹಳ ರಿಸರ್ಚ್ ಮಾಡಿ ನನಗೇ ಸೈನ್ಸ್ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಆಗಲು ಇಲ್ಲಾ ಇದು ನನಗಿಷ್ಟ ಇಲ್ಲಾ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಏನೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ ಎಂಬ ಅಳುಕೋ, ಅಥವಾ ನನ್ನ ಆಯ್ಕೆಗೆ ಎಲ್ಲರು ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟರೇ ಎಂಬ ಭಯವೋ, ಇಲ್ಲಾ ಒಂದು ವೇಳೆ ನಾನು ಕಲಾ ವಿಷಯ ಆಯ್ದು ನಂತರ ಅದರಲ್ಲೇನಾದರು ಕೊಂಚ ಎಡವಿದರೇ ಆಗ ಇವರುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಸುಮ್ಮನೇ ಬಿಡುವರೋ ಎಂಬ ಆತಂಕವೋ ನಾ ಅರಿಯೇ, ಆದರೆ ಒಂದು ಮಾತ್ರ ಅರಿತಿದ್ದೆ ವಿಜ್ಞಾನ ವಿಷಯ ನನಗೆ ಸಂತಸ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು. ಮತ್ತದೆ ಬಲವಂತದ ಅನುಭವ, ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲಗಳು ಹೀಗೆ ಇಲ್ಲೂ ಪೂರ್ತಿ ಗಮನ ಕೊಡದೆ ಎಲ್ಲರಾ ಕೆಂಗಣ್ಣಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗಿ ದಡ್ಡಿ, ಸೋಮಾರಿ ಬಿರುದಾಂಕಿತಗಳಿಂದ ಡಿಗ್ರಿ ಮುಗಿಸಿದೆ.

ನಂತರ ಒಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆ, ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಎಲ್ಲರಿಗು ಪ್ರಿಯಳಾಗಿದ್ದೆ, ಆದರೆ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲು ದ್ವೇಷ, ಕಾರಣ ಇಷ್ಟೆ, ನಾನು ಎಲ್ಲಾದಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಿರುವ ಕಾರಣ ನಾನು ಎಲ್ಲಾದಕ್ಕು ಸಮ್ಮತಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅಂದರೇ ನನಗೇ ಇಲ್ಲಾ ಎನ್ನುವುದು ಕಷ್ಟವಾದ ಕಾರಣ, ಯಾರಾದರು ಅವರ ಕೆಲಸ ನನಗೆ ಮಾಡಿ ಎಂದರೇ, ಬಾಸ್ ಬೇಡದಿರುವ ಹೊರೆ ನನಗೆ ಹಾಕಿದರೇ, ರಜಾ ಕೊಡಲ್ಲ ಎಂದರೆ, ನಾನು ಯಾವುದಕ್ಕು ಇಲ್ಲಾ ಎನ್ನಾಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲಾ, ಇದನ್ನೇ ಬಂಡವಾಳ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ನನಗೆ ಅಧಿಕಾ ಒತ್ತಡ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬರುಬರುತ್ತಾ ನನ್ನ ಬಗೆಗಿನ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನ ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳದೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಬೇರೆ ದಾರಿ ಕಾಣದೆ ನರಳುತ್ತಾ, ಕೊರಗುತ್ತಾ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೀಗೆ ಸಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯ ವಿಷಯ ಬರಸಿಡಿಲಿನಂತೆ ಎರಗಿತ್ತು.

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನ ಅಪ್ಪ, ಏಕಾಏಕಿ ಒಂದು ಹುಡುಗನ ಫೋಟೊ ಹಿಡಿದು, ಅವನು ರೂಪವಂತ, ಗುಣವಂತ, ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ಇವನೇ ನಿನ್ನ ಗಂಡ ಎಂದು ನಾವು ಮನೆಯವರೆಲ್ಲಾ ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ ಎಂದಾಗ ನನಗೇ ನಂಬ¯ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಹುಡುಗ ನಮ್ಮ ಮನೆತನಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದವನು, ನೀನು ಒಪ್ಪಿ ಬಿಟ್ಟರೇ ನಾವು ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರು ನಿಶ್ಛಿಂತೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತೇವೆ ಎಂದರು. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನು ಮದುವೆಗೆ ತಯಾರಿರಲಿಲ್ಲ, ನನಗೆ ಹುಡುಗ ಇಷ್ಟ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸು ‘ಇಲ್ಲಾ’ ನನಗೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಲು ಸಮಯ ಬೇಕು ಎಂದು ಕೇಳು ಎನ್ನುತ್ತಿದೆ, ಆದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮನಸ್ಸು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ, ಏನಾದರು ಅಂದುಕೊಂಡರೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ನನ್ನ ಮೌನವನ್ನು ಸಮ್ಮತಿ ಎಂದು ಗ್ರಹಿಸಿ ಮುಂದಿನ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಮದುವೆಯು ನಡೆದೇ ಹೋಯಿತು. ಅಸ್ಪಷ್ಟತೇ, ಗೊಂದಲಗಳ ನಡುವೆಯೇ ನನ್ನ ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ ಗಟ್ಟ ತಲುಪಿದ್ದೆ ನಾನು.

ಮದುವೆಯ ಕನಸು ಕಾಣದ ನಾನು, ಹೆಂಡತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅತೀವ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದವರ ಪತ್ನಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಈ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಅತೀವ ಸಿಟ್ಟು, ಅವರು ಏನು ಮಾಡಿದರು ಹಿಂಸೆ, ಹೀಗಿರುವಾಗ ನನ್ನ ಗಂಡ ನಮಗಾಗಿ ಹನಿಮೂನ್ ಪ್ಯಾಕೇಜ್ ಬುಕ್ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಇನ್ನು ಮದುವೆಯನ್ನೇ ಒಪ್ಪದ ನಾನು ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರಣಯಗಳಿಗಂತೂ ನನ್ನ ದೇಹ ಮನಸ್ಸು ಎರಡು ಸಜ್ಜಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಒಂದು ದಿನ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ಅವರೆಡೆಗೆ ಬರೆಸೆಳೆದು, ಅಪ್ಪಿ ನಾವು ನಾಳೆ ಹನಿಮೂನ್‍ಗೆ ತೆರಳುತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ನನ್ನ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಮುತ್ತಿಡಲು ಮುಂದಾದಾಗ, ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಒಂದು ರೋಷ, ಆಕ್ರೋಷ, ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮನಸ್ಸು ಸಹಿಸಿತ್ತು ಯಾರಿಗು ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ದೇಹ ಹಾಗಲ್ಲ ತನ್ನ ಅಸಹನೆಯನ್ನ ಹೊರಹಾಕೆಬಿಟ್ಟಿತು. ಅವರನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ತಳ್ಳಿ, ಇಲ್ಲಾ ಇದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ, ನನ್ನನ್ನು ಮುಟ್ಟ ಬೇಡಿ ಎಂದು ಬಿಟ್ಟೆ. ಇದೇ ಮೊದಲ ಭಾರಿ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಮಾತಾಗಿ ಹೊರಬರುವ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದು. ಇದೇ ಮೊದಲ ಭಾರಿ ನಾನು ನನ್ನ ಇಷ್ಟ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನ ಹೊರಹಾಕಿದ್ದು. ಆದರೇ ಪ್ರತಿ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಆನಂದಮಯವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾದ ರಸಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಹೊರಗೆಬಂದಿದ್ದು ದುರಂತ. ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಅಯ್ಯೋ ನಾನೇನು ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟೆ, ಮುಂದೇನಾದೀತು ಎಂದು ಆತಂಕ ಕಾಡಿತು. ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಸರಿಯೋ, ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು ಕಾಡಿತು. ಆದರೆ ಅವರು ನಕ್ಕು, ‘ಅಂತು ಏನಾದರು ಮಾತಾಡಿದೆಯಲ್ಲಾ, ಹೌದು ನಿನ್ನ ಆಲೋಚನೆ ಸರಿಯಿದೆ, ನಾವು ಮದುವೆ ಮುಂಚೆಯು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾತಾಡಿಲ್ಲ, ಮೊದಲು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಆಮೇಲೆ ಇವೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದದ್ದೇ’ ಎಂದರು. ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆ ಸರಿಯಿದೆ ಎಂದು ಮೊದಲು ಕೇಳಿದ್ದು ಅವರ ಬಾಯಲ್ಲೇ, ಒಂದು ತೆರನಾದ ಆನಂದ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಹೌದಲ್ಲಾ, ಇಲ್ಲಾ ಅಂದರೇ ಮುಗಿಯಿತು ನಾನ್ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲಾ ಅನ್ನದೇ ಹೆದರುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. ನನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಸಣ್ಣ ಬೆಂಬಲ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಅರಿಯಲು ಒಂದು ದಾರಿಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. 
ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಅರಿಯುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ನಂಬಿಕೆಯಿರಲಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆ ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಮೌಲ್ಯೀಕರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಆಸಕ್ತಿಗಳು, ನನ್ನ ಆಸೆಗಳು ನನ್ನ ಹಕ್ಕು ಎಂದು ನಂಬಿರಲಿಲ್ಲ. ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವಿರದ ಕಾರಣ ನಾನು ಇತರರು ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಮನ್ನಿಸಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತಿದ್ದೆ, ಇದರ ಮೂಲ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದುಕಡೆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿದೆ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ನನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿ ನನಗೆ ಸದಾ ಕುಟುಂಬದ ಮಾತನ್ನು ಮೌಲ್ಯೀಕರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟರೇ ಹೊರೆತು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಮನ್ನಣೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೋ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಣ್ಣ ಅವಮಾನ ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ, ನನ್ನ ಸೆಲ್ಫ್ ಎಸ್ಟೇಮ್‍ಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪೆಟ್ಟಾಗಿ ನನ್ನ ಜೀವನದುದಕ್ಕು ಸಾಗಿದೆ. ಇದೀಗ ನನ್ನ ಹಳೇ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಂದ ಹೊರ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಗಂಡ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿ ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ನಾನು ಯಾರು, ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆಗಳೇನು, ನನ್ನ ನಿಲುವುಗಳೇನು, ಎಂಬಿದೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಸ್ವಂತಿಕೆಯ ಕುರುಹುಗಳು. ಇಂದಿಗೇ ‘ಇಲ್ಲಾ’ ಅನ್ನೋದು ಪಾಪವಲ್ಲಾ ಅಂತಾ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ. ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಮನ್ನಿಸದಿದ್ದರೂ, ನಾನು ಮನ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಮೊದಲಿಗಿಂತಲೂ ಈಗ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿದೆ. ಆ ಚಡಪಡಿಕೆಗಳು, ಆಂತರಿಕ ಯುದ್ಧಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿವೆ. ಒಂದಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟತೆಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಾತೊರೆಯುವ ನಾವು ಮೊದಲು ಇಂತಹ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೇ ಇಡೀ ಜೀವನ ಈ ಗೊಂದಲಗಳು, ಅದರಿಂದ ಕಾಡುವ ಕೊರಗಿನಿಂದಲೇ ಮುಗಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅರಿವಾಗಿದೆ ನನಗೆ. ಹಾ! ನಾನಿನ್ನು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಹಾಗೆಯೇ, ನನ್ನ ಗಂಡನೊಟ್ಟಿಗೆ ಸದ್ಯ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತೆಯಾಗಿದ್ದೇನೆ.